Neşâtî (ö. 1674), zaman zaman devletin yıkılışından söz edilmesine rağmen edebî hayatın son derece canlı olduğu, padişahlarından bir kısmının şair olup şiirden anladığı ve şairleri koruduğu, şeyhülislâmlarının dahi yüzyılın önde gelen şairlerinden sayıldığı on yedinci yüzyılın önemli şairlerindendir. Nef‘î, Nâbî, Şeyhülislâm Yahyâ ve Nâilî gibi kaside ve gazel vâdisinde birer zirve olmuş şahsiyetlerle aynı dönemde yaşamış ve eserler vermiş olan Neşâtî, daha ziyâde gazelleriyle tanınmış ve şöhret bulmuştur. Sağlam bir dile ve zarif bir üsluba sahip olan Neşâtî’nin şiirlerinde titiz bir sanatkârın derinliği ve duygulu ifadesi görülür. Devrinde yetiştirici bir sanatkâr kimliğiyle birçok şâirin yetişmesine katkı sağlamış olan Neşâtî, aralarında Nazim, Vecdî, Mezâki, İsmetî, Lebîb-i Âmidî, Fasîh Dede, Sâkıb Dede, Şeyh Gâlib, Nedim, Ahmet Hâşim, Yahya Kemâl Beyatlı, Ahmet Hamdi Tanpınar, İlhan Berk gibi eski ve yeni şairlerin bulunduğu birçok ismi etkilemiştir. Başlıca eserleri şunlardır: Divan, Edirne Şehrengizi, Şerh-i Müşkilât-ı Örfî ve Kavâid-i Deriyye.